Paweł Kaniuk – fotozapiski

Dwa światy, dwie kultury, dwoje jakże różnych ludzi się spotkało i pokochało.

Ona – rodowita Polka

On – z Nowej Zelandii, a poznali się i mieszkają w… Anglii. Jaki ten świat mały

Podczas gdy Kasia od samego rana, dzielnie przygotowywała się do ceremonii…

Andrew z przyjaciółmi odpoczywał i grał sobie w karty

Ale w końcu przyszła godzina „W” i trzeba było wskoczyć w ślubne ciuszki. Więc oboje udali się do swoich garderób…

On z kolegami i z wielką powagą skupiał się przed ceremonią

Ona z przyjaciółkami dopinała ostatnie guziki w pięknej sukni…

… z welonem.

Fotografia ślubna, fotografia ślubna Lublin, fotograf Paweł Kaniuk

Zgodnie z nowozelandzką tradycją Andrew nie mógł zobaczyć przyszłej małżonki przed ceremonią, więc czekał jak na szpilkach na wejście Kasi.

A ona, nie spiesząc się, przyszła do kościoła prowadzona przez wzruszonego i przejętego Ojca.

A potem już było sakramentalne Tak i Yes.

I już jako małżeństwo wyszli z kościoła obsypani kwiatami.

Podczas przyjęcia nie mogło zabraknąć przemówień, podziękowań…

… i toastów.

A potem – wiadomo: piękny pierwszy taniec i zabawa do rana w towarzystwie zespołu Czaban Band!

Dla mnie też był to ważny dzień, bo pierwszy raz, po kilkutygodniowej przerwie, mogłem już samodzielnie fotografować. Co prawda skorzystałem jeszcze z pomocy Maćka Rukasza, który pracował jako drugi fotograf, zabezpieczając np. przygotowania, które toczyły się równolegle – ale z krótkim i lekkim gipsem mogłem już spokojnie pracować.

O moim zerwanym ścięgnie Achillesa i perypetiach z tym związanych pewnie też coś napiszę, jak znajdę chwilkę czasu między obróbką czekających w kolejce materiałów. Na razie powiem tylko tyle, że kocham moją pracę fotografa ślubnego i nie mogłem już doczekać się chwili, kiedy znowu zacznę wychodzić z aparatem na kolejne zlecenia. Dzięki Bogu ten ciężki czas już za mną.

Na koniec jeszcze raz chcę podziękować Maćkowi, że zgodził się pracować dla mnie podczas kilku ostatnich ślubów. Ale na szczególne słowa podziękowania zasłużyli Monika i Konrad Wasylewscy, którzy, mimo wielu swoich zleceń, wykonali dla mnie, zupełnie bezinteresownie, dwie sesje plenerowe. Wielkie dzięki! Ten fakt jak i postawa wielu moich znajomych fotografów z całej Polski, przywróciło mi wiarę w ludzi i pokazało kapitalną solidarność ludzi z branży fotograficznej.