Paweł Kaniuk – fotozapiski

Zapraszam do obejrzenia sesji noworodkowej malutkiej (10 dniowej) Wiktorii. Tego dnia mała modelka nie miała zbytnio nastroju do fotografowania, dlatego z naszych ambitnych planów usypiania i pozowania wyszły nici… Ale nawet w tak trudnych warunkach można zrobić kilka pięknych ujęć. Zresztą oceńcie sami…

Dopiero przy kolejnej – tym razem skutecznej – próbie uśpienia malutkiej modelki udało się zrobić zdjęcia, na których nam najbardziej zależało.

Dziękuję rodzicom za zaufanie i odwagę – to przecież ich pierwsze dziecko

Ostatnio rodzice dwójki dzieci poprosili mnie o podglądanie swoich pociech podczas zabaw w przedszkolu, a dokładniej Klubie Malucha na warszawskim Wilanowie Fotografowanie dzieci to moje ulubione zajęcie! Dzieciaki są urocze, przy tym jest to zadanie bardzo wymagające. Trzeba wtopić się w otoczenie, tak żeby dzieci przestały zwracać na fotografa uwagę. Trzeba mieć oczy dookoła głowy, żeby wyłapać te najlepsze momenty i żeby nie przygnieść przy tym innego, ciekawskiego dzieciaczka. Trzeba zostać zaakceptowanym przez grupę i przede wszystkim kochać to, co się robi

Poniżej zajawka – kilka ujęć z życia maluszków…

Hania…

i Mikołaj…

Na koniec dwie śliczne buzie moich nieświadomych swej roli modeli…

Coby nie myślano, że się nie pracuje Oj pracuje się dużo, równie dużo jeździ się po Polsce, tak, że na obróbkę brakuje czasu… Dlatego dziś tylko malutka zapowiedź s sesji noworodkowej małego Maksyma…

Najpierw miała być to sesja mini, ale w trakcie spotkania okazało się, że mała Zuzia i rodzice  w świetnej formie i zrealizowaliśmy sesję standardową. I bardzo dobrze, bo dzień był piękny, a zdjęcia wyszły radosne.

Najpierw kilka typowych „studyjnych” ujęć domowych

Córeczka Tatusia – bez dwóch zdań . Ojczulek ma totalnego bzika na punkcie malutkiej Zuzi

Żelazny punkt każdej sesji – zdjęcie całej rodziny dla Babci do rameczki…

A potem na spacer po polach!

Jakby dziecko kiedyś pytało – 0to dowód namacalny skąd się biorą dzieci

Zawiało mocniej, więc trzeba było zrobić Titanica…

Tak wymęczyliśmy Zuzię na spacerze, że po powrocie do domu z usypianiem nie było żadnego kłopotu.

Rodzice też poszli w ślady córeczki…

…i z sesji musiałem wychodzić na palcach

Ogłoszenie pogodowe dla przymierzających się do sesji – ostatnie dni ładnej, jesiennej pogody! Za telefony i do klawiatur!

Oj wiedziała cioteczka co podarować rodzicom Marysi i trójki uroczych maluszków: Hani, Mikołajka i Filipa w prezencie. Rodzinna sesja zdjęciowa, to był strzał w dziesiątkę! Bo jak tu zrobić sobie zdjęcie całej rodziny Już przy dwójce dzieci, to jest kłopot, a co dopiero z trojaczkami i starszą latoroślą. Portreciki i zdjęcia w mniejszych podgrupach już były w zbiorach rodzinnych – główne zadanie dla fotografa: portret całej rodziny i wszystkich dzieci. Wydaje mi się, że dałem radę Będą mieli rodzice kłopot ze zrobieniem ostatecznej selekcji, bo materiał, jaki powstał tego dnia jest rewelacyjny Wszystko zagrało: dzieci radosne i skore do zabawy, rodzice świetnie nastawieni i przygotowani do sesji, miejsca i rekwizyty już czekały, więc fotografowi pozostało tylko stanąć na wysokości zadania. Czy się udało? Mam nadzieję, że w komentarzach pojawi się odpowiedz – z resztą oceńcie sami… Poniżej kilka moich ulubionych kadrów.

Dzień dobry – zastałem Hanię? Początek sesji w domu.

Priorytet – cała rodzinka!

Potem portreciki każdego dzieciaczka na pierwszym planie – przecież każdy jest tak samo ważny!

Pogoda dopisała, więc kolejny etap, to zdjęcia w plenerze. Oczywiście priorytety wciąż te same Wyobraźcie sobie: zsynchronizować całą rodzinę składającą się z czterech osób graniczy z cudem – tu było w 100% działanie łaski Bożej i ogromna pomoc sześciu aniołów stróżów

Ale i tak nie było łatwo utrzymać wszystkich w jednym miejscu – wystarczyła chwila nieuwagi i… szur szur szur…

Potem tatuś zafundował dzieciom loty na małych wysokościach i gdyby nie interwencja fotografa, to trwałoby to do kolacji, a dzieci już zaczynały być głodne

Stara walizka dziadka, to świetny gadżet (jak ktoś ma na zbyciu – proszę o pilny kontakt!)

Malinowa uczta – co się działo powyżej, nadaje się tylko do archiwów rodzinnych

A zaraz potem konieczna była kąpiel i gruntowne szorowanie.

Na koniec jeszcze kilka portretów w różnych konfiguracjach i czas było się żegnać.

Pierwsze koty za płoty – takie doświadczenie, to ważna lekcja  na drodze rozwoju fotografa dziecięcego. Mam nadzieję, że sprostałem pokładanym oczekiwaniom…

Ps. Obróbka jeszcze w toku – to tylko mała zajawka…