Paweł Kaniuk – fotozapiski

To był jeden z tych koncertów, po których wychodzi się i nie można nic powiedzieć, bo nie chce się nic mówić – tylko dalej przeżywać. Cristina była niesamowita i nie mówię tylko o jej głosie Fado – okazało się nie tylko melancholijne, ale także pełne życia i energii. Znakomity koncert! Doskonała wokalistka! Świetny zespół!

Ale co tu dużo mówić – zobaczcie sami…

Wakacje i po wakacjach Ech… Było pięknie – ponad 2 tygodnie z rodziną a nie z aparatem i z komputerem, to niesamowita sprawa. Teraz trzeba szybko nadrobić zaległości w obróbce i jakoś wrócić do rzeczywistości…

Żeby powrót był łagodniejszy – wczoraj wybraliśmy się z żoną na piękny koncert Anny Szałapak z Piwnicy Pod Baranami.  Koncert obywał się w ramach Międzynarodowego Festiwalu Organowego w Lublinie. Swoją drogą zachęcamy do uczestnictwa, bo jak widać, to nie tylko organy; a uczestnictwo w koncertach jest bezpłatne.

Już za chwilę na blogu zaczną pojawiać się zdjęcia ślubne…

Z żoną i córą wybraliśmy się w ramach walentynkowego wieczoru na koncert i wyszliśmy zauroczeni! Ten człowiek na koncercie jest niesamowity! Robert Kasprzycki – bóg sceny. To co zrobił razem z towarzyszącym mu Tomaszem Hernikiem (akordeon, puzon, duduk) w niedzielny wieczór, na scenie Cabaret Cafe na Starym Mieście w Lublinie, to przechodzi ludzkie pojęcie Inteligencja, dowcip, niesamowity kontakt z publicznością, poezja i gitara – zapewniły nam niezapomniany wieczór.

Poniżej kilka zdjęć. Robert, gdyby mu pozwolono, zgasiłby wszystkie światła i zostałaby tylko przy świecach. W sumie niewiele brakowało, bo scenę oświetlała tylko nędzna żaróweczka z kinkietu na ścianie… Ale wytrawny fotograf poradzi sobie nawet w takich warunkach

Najpierw kilka detali, które wprowadzały nas w klimat czekając na artystów przebijających się przez sparaliżowany śniegiem Lublin.

Gdy ktoś nieopatrznie musiał wyjść, potem kulturalnie czekał za drzwiami aż skończy się kolejny utwór, żeby nie przeszkadzać artystom. Nawet za drzwiami muzyka sprawiała, że postacie w okienku podrygiwały i kiwały się rytmicznie stanowiąc radosne tło

A kawiarenka pękała w szwach – ale wytrzymała

To był wspaniały wieczór – dziękuję Robertowi i Tomkowi za niezwykłe przeżycia!

Środa wieczór. Ponad godzina czekania pod drzwiami bazyliki, żeby zająć dobre miejsca. Udało się – chociaż ścisk był niesamowity. Spore opóźnienie. Potem jeszcze długie oczekiwanie, aż wszyscy chętni wejdą. W końcu początek. Po bardzo skromnym przemówieniu prezydenta artyści poprosili o kilka minut ciszy, żeby „oddzielić muzykę od słów”. I zaczęło się – niesamowite dźwięki zaczęły rozchodzić się po lubelskiej Bazylice Relikwii Krzyża Świętego (Dominikanie). Jan Garbarek na prezbiterium ze swoim saksofonem. W tle, niewidoczny kwartet wokalny The Hilliard Ensemble. Dopiero po chwili, ze śpiewem na ustach pojawili się na scenie. Przez ponad półtorej godziny byłem w niebie.

Oczywiście miałem ze sobą aparat, ale nie śmiałem go nawet wyciągać z plecaka, żeby trzask migawki nie zakłócił tego niemal mistycznego przeżycia – tym bardziej, że był kategoryczny zakaz fotografowania. Muzyka bez żadnego nagłośnienia, a rozbrzmiewała donośnie w całej bazylice. Tego po prostu nie da się opisać. Żeby poczuć namiastkę – trzeba posłuchać płyty „Officium” – gorąco polecam.

Pamiątkowe zdjęcie zrobiłem tylko podczas owacji na stojąco, jakie zgotowała publiczność muzykom po koncercie.

Na szczęście, w zeszłym roku, byliśmy z Kasią na koncercie Jan Garbarek Group w Sali Kongresowej w Warszawie, gdzie można było na początku zrobić kilka zdjęć.

Miałem jedno przy sobie z nadzieją, że uda mi się zdobyć autograf Mistrza. Niestety twardo zapowiedziano, że muzyk nie życzy sobie kontaktów z publicznością. Dzięki uprzejmości organizatorów i mojemu uporowi – udało się przemycić zdjęcie podczas bankietu i dzięki temu, kolejne moje zdjęcie z autografem, zawisło na ścianie przy płytotece

Pech… A miało być tak pięknie. Miejscówka ustalona, stoliczek zarezerwowany, aparat wyczyszczony i gotowy do pracy, klimat zapewniony w 120% podczas koncertu Ani Michałowskiej (śpiew) i Michała Iwanka (piano) w Akwarela Cafe i co? I nic. Nie udało się. Klapa. Trzeba było obejść się smakiem. Ale co się upiecze, to nie uciecze – może jeszcze kiedyś wrócimy do tematu.

Na pocieszenie wyciągnąłem z szuflady zdjęcia z jednego z moich ulubionych koncertów – Chris Botti w Warszawie dokładnie rok temu. Odpowiednie CD powędrowało do odtwarzacza. Mój stary, dobry Musical A2, wygrzany wcześniej przez trio Torda Gustawsena (Being There) teraz rozbrzmiewa słodkimi dźwiękami trąbki Chrisa z płyty Italia. Ech…

Wybieramy się z żoną już niebawem na Jana Garbarka w Lublinie i Holly Cole w Warszawie. Pewnie wśród miłośników fotografii są też osoby lubiące jazz, zatem,  Do zobaczenia