Paweł Kaniuk – fotozapiski

Echh… Takie czasy, że same zapowiedzi Praca, praca – dużo robienia pięknych zdjęć, tak że z obróbką trochę gorzej. Jednak nigdy nie oddaję nie obrobionego materiału, więc lepiej troszkę dłużej poczekać i potem cieszyć się jeszcze piękniejszymi zdjęciami.

A dziś na zachętę dosłownie kilka ujęć Justyny i Marcina. Najpierw kapitalne przygotowania…

Potem mikro plenerek

Oczywiście ceremonia.

No i weselicho na 100 fajerek!

W między czasie wyskok na mini sesję nocną na Starówkę i pod Zamek.

tak żeby goście nawet nie zauważyli braku Młodych…

I dla mnie praca zakończyła się tortem.

A za kilka dni zapraszam na cały reportaż. Oj będzie co oglądać

Ostatni czas był dla mnie baardzo pracowity, dlatego dopiero teraz zaczynam nadrabiać zaległości blogowe. A więc kilka ulubionych ujęć z ostatniego ślubu Kasi i Tomka…

Kilka migawek z ostatniego reportażu ślubnego Moniki i Roberta.

Miałem mocną konkurencję w postaci tatusia

Kapitalny kościółek i w środku i na zewnątrz.

Teraz ja podpatrywałem niepostrzeżenie konkurencję

A teraz czekamy tylko na lepszą pogodę, żeby przespacerować się po Lublinie.

To był termin przechwycony: jedna para zrezygnowała, za to druga skorzystała z okazji i zdobyła dobrego fotografa Bardzo podobało mi się podejście Panny Młodej, dla której różne przeciwności były tylko mało znaczącymi epizodami, nie mogącymi w niczym przesłonić piękna tego dnia.

A wszystko zaczęło się od przygotowań w Exclusive Make-up Atelier.

A w domu malutka niespodzianka – prześliczna córeczka Uli, która dzielnie towarzyszyła mamie podczas przygotowań i była jak mała dobra wróżka wywołująca uśmiech na twarzy.
Mmomenty, w których nie można się obyć bez pomocy teścia
Kościół św. Eliasza przywitał nas promieniami zachodzącego słońca.
Tomek potrafił zmrozić spojrzeniem, ale chwilę później promieniał w uśmiechu.

Czy byli wśród nas święci? 

Była też płonąca świnia -  bardzo smaczna zresztą
Dzieci bawiły się pod czujnym okiem tatusia

Czy tort był smaczny? …był! 
Na koniec pozdrawiam wszystkich gości weselnych, szczególnie tych z daleka i mam nadzieję do zobaczenia

Końcówka sezonu, mnóstwo pracy, ogrom obróbki – ale trzeba też dbać o swojego bloga. Kilka migawek ślubnych niech będzie zadośćuczynieniem dla stałych odwiedzających i zachętą dla nowych.

Siostra Panny Młodej doglądała wszystkiego osobiście.

Z mężem  i bratem dbali o zapewnienie dobrej atmosfery i rozluźnienie emocji.

Ubieranie Młodego trwało tylko chwilkę…

Natomiast Panna Młoda – to zupełnie inna historia

Rodzice czekali… i czekali… jak na szpilkach.

A Młoda wyczekiwała najodpowiedniejszej chwili na wejście.

Po błogosławieństwie już tylko droga do kościoła i moje ulubione zdjęcie samochodowe.

A potem bajecznie kolorowy kościół Andrzeja Boboli w Lublinie.

I w końcu wesele – trochę całuśne…

…szalone…

…trochę zwariowane…

…z paleniem cholewek…

…a jak już nie starczyło butów, to i bez nich

…było też refleksyjnie i ze wspomnieniami starych dziejów…

Był też kapitalny zespół z zaciężnym trębaczem – ale im poświęcę oddzielny wpis…

No i tort, który kończył tę bardziej oficjalną część przyjęcia.

I ja tam byłem… i trochę „fociłem”, ale to już nie mi oceniać. Zachęcam do komentowania.

Miało być spokojnie i bajkowo, więc zaczęliśmy kolorowo.

Wkrótce dołączyli do nas rodzice Państwa Młodych i zrobiła się z tego typowa, miła sesja rodzinna. „Sztafeta pokoleń” jak nazwaliśmy ujęcie poniżej, bardzo spodobała się obu parom i nie można było odkryć, która cieszyła się z tych zdjęć bardziej.

Po sesji rodzinnej pożegnaliśmy rodziców i można było przejść do bardziej „przytulnych” ujęć.

To już ostatnie chwile na takie jesienne, kolorowe zdjęcia. Osoby zainteresowane październikową sesją w plenerze proszę o niezwłoczny kontakt – liście długo nie będą czekać

Dwa światy, dwie kultury, dwoje jakże różnych ludzi się spotkało i pokochało.

Ona – rodowita Polka

On – z Nowej Zelandii, a poznali się i mieszkają w… Anglii. Jaki ten świat mały

Podczas gdy Kasia od samego rana, dzielnie przygotowywała się do ceremonii…

Andrew z przyjaciółmi odpoczywał i grał sobie w karty

Ale w końcu przyszła godzina „W” i trzeba było wskoczyć w ślubne ciuszki. Więc oboje udali się do swoich garderób…

On z kolegami i z wielką powagą skupiał się przed ceremonią

Ona z przyjaciółkami dopinała ostatnie guziki w pięknej sukni…

… z welonem.

Fotografia ślubna, fotografia ślubna Lublin, fotograf Paweł Kaniuk

Zgodnie z nowozelandzką tradycją Andrew nie mógł zobaczyć przyszłej małżonki przed ceremonią, więc czekał jak na szpilkach na wejście Kasi.

A ona, nie spiesząc się, przyszła do kościoła prowadzona przez wzruszonego i przejętego Ojca.

A potem już było sakramentalne Tak i Yes.

I już jako małżeństwo wyszli z kościoła obsypani kwiatami.

Podczas przyjęcia nie mogło zabraknąć przemówień, podziękowań…

… i toastów.

A potem – wiadomo: piękny pierwszy taniec i zabawa do rana w towarzystwie zespołu Czaban Band!

Dla mnie też był to ważny dzień, bo pierwszy raz, po kilkutygodniowej przerwie, mogłem już samodzielnie fotografować. Co prawda skorzystałem jeszcze z pomocy Maćka Rukasza, który pracował jako drugi fotograf, zabezpieczając np. przygotowania, które toczyły się równolegle – ale z krótkim i lekkim gipsem mogłem już spokojnie pracować.

O moim zerwanym ścięgnie Achillesa i perypetiach z tym związanych pewnie też coś napiszę, jak znajdę chwilkę czasu między obróbką czekających w kolejce materiałów. Na razie powiem tylko tyle, że kocham moją pracę fotografa ślubnego i nie mogłem już doczekać się chwili, kiedy znowu zacznę wychodzić z aparatem na kolejne zlecenia. Dzięki Bogu ten ciężki czas już za mną.

Na koniec jeszcze raz chcę podziękować Maćkowi, że zgodził się pracować dla mnie podczas kilku ostatnich ślubów. Ale na szczególne słowa podziękowania zasłużyli Monika i Konrad Wasylewscy, którzy, mimo wielu swoich zleceń, wykonali dla mnie, zupełnie bezinteresownie, dwie sesje plenerowe. Wielkie dzięki! Ten fakt jak i postawa wielu moich znajomych fotografów z całej Polski, przywróciło mi wiarę w ludzi i pokazało kapitalną solidarność ludzi z branży fotograficznej.