Paweł Kaniuk – fotozapiski

A było to 12 czerwca. Mary od rana przygotowywała się do swojego, pierwszego w życiu, publicznego występu. Od kilku miesięcy uczy się gry na keyboardzie u Pani Beaty Paśnikowskiej. Dzięki jej staraniom dzieci miały możliwość wystąpić przed publicznością w Trybunale Koronnym w Lublinie. Dla Marysi było to wydarzenie roku!

Pod czujnym okiem nauczycielki dzieci od rana przygotowywały się do występu.

O umówionej godzinie przybyła publiczność – niektóra wielce niezadowolona z tego przymusowego bezruchu.

Nawet Pani Beata przeżywała występy swoich wychowanków. Na szczęscie wszystko poszło nadspodziewanie dobrze i na zakończenie wszyscy otrzymali owacje na stojąco

Tuż przed…

W trakcie…

i pooooo…  ;)

A dumny byłem jak paw!

Zostałem zaproszony na komunię Michałka – syna mojej siostry Dorotki. A jak już się zaprasza fotografa, to nie można mieć wątpliwości, że będzie chciał strzelić kilka zdjęć z pozycji gościa. Mam nadzieję, że tych kilka ujęć będzie świetnym uzupełnieniem pamiątki, o którą zadbali wynajęci fotografowie.

Nie tylko ja chciałem uwiecznić swoich bliskich

Z lewej telewizja…

Z prawej fotoreporterzy…

Tak  radosnej Pary Młodej już dawno nie fotografowałem. Poza tym piękne oczy, misterna fryzura Panny Młodej – więcej nie będę słodził…

Spotkaliśmy się przed Trybunałem i poszliśmy razem ze świadkami na mały spacer po lubelskiej Starówce. Śmiechu i dobrej zabawy było co nie miara i zaowocowało to przesympatycznymi zdjęciami. Żałuję tylko, że nie umówiliśmy się z Parą na poważny plener, a nie tylko krótki spacer, z ciągłym kontrolowaniem czasu. Zdjęcia wyszły super, ale mając więcej czasu i swobody byłyby o wiele lepsze.

Ale może jeszcze nic straconego

Te schody zna chyba każdy lubelski fotograf, ale ich urokowi trudno się oprzeć…

A te oczy po prostu zniewalały!

A potem było przyjęcie

Środa wieczór. Ponad godzina czekania pod drzwiami bazyliki, żeby zająć dobre miejsca. Udało się – chociaż ścisk był niesamowity. Spore opóźnienie. Potem jeszcze długie oczekiwanie, aż wszyscy chętni wejdą. W końcu początek. Po bardzo skromnym przemówieniu prezydenta artyści poprosili o kilka minut ciszy, żeby “oddzielić muzykę od słów”. I zaczęło się – niesamowite dźwięki zaczęły rozchodzić się po lubelskiej Bazylice Relikwii Krzyża Świętego (Dominikanie). Jan Garbarek na prezbiterium ze swoim saksofonem. W tle, niewidoczny kwartet wokalny The Hilliard Ensemble. Dopiero po chwili, ze śpiewem na ustach pojawili się na scenie. Przez ponad półtorej godziny byłem w niebie.

Oczywiście miałem ze sobą aparat, ale nie śmiałem go nawet wyciągać z plecaka, żeby trzask migawki nie zakłócił tego niemal mistycznego przeżycia – tym bardziej, że był kategoryczny zakaz fotografowania. Muzyka bez żadnego nagłośnienia, a rozbrzmiewała donośnie w całej bazylice. Tego po prostu nie da się opisać. Żeby poczuć namiastkę – trzeba posłuchać płyty “Officium” – gorąco polecam.

Pamiątkowe zdjęcie zrobiłem tylko podczas owacji na stojąco, jakie zgotowała publiczność muzykom po koncercie.

Na szczęście, w zeszłym roku, byliśmy z Kasią na koncercie Jan Garbarek Group w Sali Kongresowej w Warszawie, gdzie można było na początku zrobić kilka zdjęć.

Miałem jedno przy sobie z nadzieją, że uda mi się zdobyć autograf Mistrza. Niestety twardo zapowiedziano, że muzyk nie życzy sobie kontaktów z publicznością. Dzięki uprzejmości organizatorów i mojemu uporowi – udało się przemycić zdjęcie podczas bankietu i dzięki temu, kolejne moje zdjęcie z autografem, zawisło na ścianie przy płytotece